II. Zew.

- To wszystko? - spytała Lumena, upijając łyk herbaty z małej, śnieżnobiałej filiżanki. Łagodnym wzrokiem zerknęła znad krawędzi na Diam, która najwidoczniej była coraz bardziej przejęta spokojem przyjaciółki.

-   Myślę, że tak. To tyle.

-   Więc... Po co mi to mówisz? - dodała z nutą rozbawienia w głosie.

-   Pomóż mi, Lu. - dodała błagalnym tonem.

-  Oj Diami, Diami. Zawsze chciałaś, żeby dziwne historie, dziejące się w naszym mieście dotknęły i ciebie. Czemu nagle zaczynasz marudzić? Przecież-

-  Nie, Lu. Chciałam, żeby szara codzienność stała się nieco barwniejsza.

-   Przecież masz czego chciałaś.

- Nie dostrzegasz tego? Fantastyczne historie to jedynie bajki, wymysł ludzkiej wyobraźni. Na świecie nie istnieją zjawiska paranormalne, nadprzyrodzone. To niemożliwe.

Uderzenie filiżanki o blat stolika rozeszło się po niewielkim pomieszczeniu. Kilka osób, które zebrały się przy niskich stolikach starej, zapomnianej kawiarenki na obrzeżu miasta zerknęło zaciekawionym wzrokiem na purpurowowłosą dziewczynę, podnoszącą się z czerwonej poduszki. Wysoka postać, ubrana w dłuższą bluzkę oraz czarne szorty okrążyła niewielki stoliczek na krótkich nóżkach i usiadła obok Diam, patrząc jej prosto w oczy. Głębokie, błękitne spojrzenie zdawało się dokładnie analizować każdy ruch czy nawet mrugnięcie dziewczyny. Lumena odsunęła się nieznacznie, jednak nadal przyglądała się przyjaciółce z zaciekawieniem.

-  Diam? - spytała nieco przyciszonym, lecz nadal pełnym energii tonem.

-  Słucham. - delikatnie drżący głos ukazywał mętlik w myślach dziewczyny.

-  Nie. Nie ty. Mówię do Diam.

Zdezorientowanie dawało się we znaki. Podczas, gdy Lumena niewzruszenie wpatrywała się w przyjaciółkę, ta z kolei próbowała zrozumieć sens słów.

-  O co ci chodzi, Lu?

-  Przywróć mi moją dawną Diam. Oddaj mi ją. Diam, dla której nie było rzeczy niemożliwej. Taką, która wierzyła we wszystko, niezależnie od tego, czy było to realne czy nie.

-  Jestem tutaj. - rzuciła zdenerwowana.

-  Nie żartuj sobie ze mnie. - ironicznie roześmiana, mówiła dalej. - Mam ci niby uwierzyć?

-  To już twoja decyzja.

-  Nie będziesz mnie przekonywać?

-   A czy do wiary trzeba kogoś przekonywać?

Zapadła niezręczna cisza. Żadna z dziewczyn nie miała większej ochoty na rozpoczęcie dalszej rozmowy. Atmosfera zdawała się być bardzo napięta, powietrze gęstsze, jednak...

Filiżanka ponownie uniosła się, a Lumena z uśmiechem na twarzy upiła odrobinę herbaty.

-  Witaj znów, Diam.

Drobna blondynka podniosła głowę i ze zdziwieniem spojrzała na rozmówcę. Od początku była świadoma tego, że rozmowa z Lu wcześniej czy później przyniosłaby taki rezultat. Przecież podświadomie się z nią po to spotkała. Żeby ponownie zacząć wierzyć. Zrobić jakikolwiek ruch. Nie poddawać się sytuacji. Odnaleźć trzeźwy sposób myślenia.

Wszystko wróciło do normy. Dlaczego?

Kwestia krótkiej rozmowy. A raczej jej sztuka.

Mogłoby się zdawać, że te kilka wymienionych zdań to jedynie błahe słowa, które niczego nie wnoszą. Prawda była całkiem inna. Taki rodzaj relacji między tą dwójką powodował, że były w stanie zrozumieć się wzajemnie w stopniu, który mało kto osiągnął. Żyły w ciągłym analizowaniu swoich myśli. Wiedziały jak dotrzeć do podświadomości drugiej strony, jak odnaleźć problem, jak sprowokować i ostatecznie jak pomóc.

Myśli Diam powędrowały do momentu, kiedy pierwszy raz spotkała Lumenę na swej drodze. Było to kilka lat temu, podczas najpiękniejszej pełni księżyca, jaką pamiętała. Poczuła potrzebę uwiecznienia amarantowych oraz szarych chmur, przesuwających się po niebie. Nie myśląc wtedy zbyt długo, wybiegła z domu z aparatem w ręce. Coś nieokreślonego ciągnęło ją na najwyższy budynek w pobliżu. Bez problemu pokonała liczne schody, prowadzące na płaski, rozległy dach, z którego mogła wyraźnie dojrzeć każdy punkt, czy to horyzont czy zenit. Robiąc kilka kroków, spojrzała w niebo. Wyciągnęła ręce w górę i zrobiła kilka zdjęć. Im więcej ich robiła, tym mniej idealne się wydawały. Podirytowana, opuściła ręce i usiadła na dachu.

-  Dlaczego przestałaś?

Odruchowo odwróciła głowę w stronę dobiegającego zza jej pleców głosu. Początkowo nie dojrzała zbyt wiele w nocnej ciemności. Przypatrując się nieco mocniej, zauważyła zarys osoby, stojącej kilkanaście metrów dalej. Wyglądało na to, że krok po kroku zbliżała się do niej. Kiedy odległość zrobiła się dość mała, Diam ujrzała nietypowo wyglądającą osobę, która wyróżniała się pod każdym względem. Wysoka, szczupła, niebieskooka dziewczyna o nietypowym kolorze włosów patrzyła na nią z góry. Co najdziwniejsze, obecność obcej ani trochę nie przestraszył dziewczyny. W każdym innym przypadku poderwałaby się i uciekała co sił w nogach. Przecież żyje w Himikawie.

-  Bo nie daję sobie rady. - ponuro spuściła głowę.

-  Jak to? - dopytywała z widocznym zaciekawieniem.

-   Spójrz w górę. - obie podniosły wzrok. - Jakim sposobem mam uchwycić to piękno?

-  Własnymi oczyma.

W taki oto sposób rozpoczęła się jedna z ciekawszych przygód w życiu dziewczyny. Rozmowa rozwinęła się do tego stopnia, że żadna z nich nie zauważyła kiedy nadszedł świt. Dzięki pomocy Lumeny otworzyła swoje oczy. Oczy wyobraźni. Potrafiła dzięki nim wzbogacić swoje życie o doznania, których nigdy wcześniej nie widziała. Czuła nierozpoznane dotąd uczucia. Identyczne uczucie ogarnęło ją teraz, kiedy przyglądała się przyjaciółce, która z triumfalnym uśmiechem zerknęła na zegarek.

-   Diamku, chciałaś iść jeszcze do księgarni, prawda?

-   T-tak, - odpowiedziała, wracając do rzeczywistości. - czemu pytasz?

-  Niedługo będzie zamknięta. Sama i tak muszę się już zbierać... Diam?

Na kremowej bluzce Lu pokazało się kilka mokrych kropek. Zaśmiała się pod nosem i objęła ramieniem Diam, która wtulona w jej ramię cichutko płakała. Siedziały chwilę, nie zwracając na siebie niczyjej uwagi.

Czas pędził nieubłaganie a Diam została sama. Rozejrzała się dokładnie po pomieszczeniu, oświetlonym przez kilka słabych lamp, zwisających nad każdym ze stolików, które można policzyć na palcach. Przy niektórych znajdowały krzesła, gdzie indziej znowu miękkie poduszki, na których siedzieli klienci. W powietrzu unosił się zapach kadzidełek, które stały na parapetach niskich zabrudzonych okien z kratami od zewnątrz.

Dziewczyna wyglądała przez okno na nieco niewyraźny świat zewnętrzny. Wciąż zamyślona, wstała z miejsca i zabrała torbę. Spojrzała ostatni raz w stronę okna. Jej serce zamarło.

Ujrzała wilczy pysk, zbliżony do szyby. Zwierzę stało w bezruchu a jego jasne, szare ślepia łypały na nią. Diam nie wiedziała co myśleć. Oboje stali nieruchomo, nie ruszając się nawet o centymetr. Wydawało się, jakby wilk na coś czekał. Gdy dziewczyna zrobiła krok odchodząc od stolika, zwierzę zniknęło. Nie myśląc zbyt wiele, Diam pędem wybiegła przed kawiarnię. Stanęła za progiem i uspokajając oddech rozejrzała się uważnie wokół. Przyjrzała się tłumowi idącemu w górę brukowanej uliczki. Gdzieś między nogami przechodniów dojrzała puszysty, szary ogon. Nikt go nie widział. Jakby był niewidzialny dla przechodniów. Dumne zwierzę stanęło na szczycie uliczki i zwróciło łeb w jej stronę. Sprowokowana ciekawością dziewczyna ruszyła pędem za nim. Przepychała się między gęstym tłumem wieczornej Himikawy nie zwracając uwagi na nic innego poza swoim celem. Straciła kontrolę nad swoimi myślami i targana chwilowym impulsem, biegła przed siebie. To się nie dzieje. Nie dzieje. – powtarzała sobie, nie chcąc nadal dopuścić do siebie faktu, że te przerażające zjawiska faktycznie mają miejsce. Coś znów mówiło jej, że źle postępuje. Że nie powinna. Jednak narastająca ciekawości nie chciała dać jej spokoju.

Biegła wzdłuż wąskich uliczek, z wolna oddalając się od tłumu. Rytmiczne uderzenia serca i coraz cięższy oddech były coraz głośniejsze. Skręciła kolejny raz. Znalazła się w ślepym zaułku wśród wysokich, szarych budynków. Miejsce było oświetlone przez blady snop lampy, wiszącej na ścianie jednego z budynków. W tym lekkim półmroku dojrzała białą sierść na łapach wilka, stojącego na grząskiej ziemi. Przez nieco rozchylone tylne drzwi jednego z budynków dobiegły ich przyciszone głosy. Tyle wystarczyło, by zdezorientować Diam. Odruchowo spojrzała w innym kierunku nie zauważając, że wilk drgnął. W ostatnim momencie dojrzała jak koniec szarego ogona znika za futryną drzwi. Chwiejnym ale wciąż stanowczym krokiem ruszyła w stronę otwartego wejścia. Nie umiała uwierzyć w to, co zobaczyła.

Znalazła się w bibliotece. Dziwne zrządzenie spowodowało, że zwierzę doprowadziło ją do miejsca, gdzie i tak miała zamiar się pojawić.

Zrządzenie?

Przeszła kilka kroków, wchodząc między stare regały z książkami. Całkiem spora ilość starodruków, zniszczonych i pożółkłych książek oraz wielu nieużywanych już egzemplarzy pięła się do samego sufitu. Nigdy wcześniej nie zauważyła, że biblioteka ma drugie, niezauważalne wśród tego bałaganu wyjście. Nieco dalej znajdowała się już właściwa część. Wbrew późnej godzinie miejsce to było pełne ludzi. Każdy czegoś szukał, rozglądał się. Tak samo ona. Jednak jej obiekt wyglądał nieco inaczej.

To nie było realne, by nikt nie zauważył dzikiego zwierzaka, chodzącego wśród półek z książkami. Jakim cudem więc mógł tu wejść, niezauważony? A może tylko jej się wydawało, że wszedł do środka? Wszystko wokół stało się podejrzane. Każdy szmer powodował, że czuła na skórze ciarki a jej wzrok kierował się w stronę dźwięku. Przechadzała się wśród równoległych półek i mijając dział po dziale, rozglądała się uważnie. Zatrzymała się na dłuższą chwilę widząc dział fantastyki. Niecierpliwie wpadła między tomy i przeszukiwała wszystkie możliwe pozycje, które mogłyby ją zaciekawić i byłyby przydatne. Książka po książce, wypatrywała śladu stworzeń, o których wspominał Trey. Luminosy.

-  Szukasz czegoś konkretnego?

     Dobiegający głos zza pleców odwrócił jej uwagę od poszukiwań. Spojrzała za siebie. Przyglądał jej się pewien chłopak, opierający się ramieniem o początek regału. Jego twarz z wyraźnymi rysami otoczona była blond włosami, sięgającymi ramion. Czarna bluza z kapturem zakrywała bladą skórę a ciemne spodnie niedbale wchodziły do glanów. Patrzył na nią ze skupieniem. Diam nie potrafiła odszyfrować chłodnego spojrzenia przybysza. Nigdy wcześniej go nie widziała, twarz była jej obca. Puste, szarobłękitne spojrzenie badało każdy jej ruch i gest. Bała się.

-   Niczego szczególnego. – rzuciła.

-  W takim razie, co tu robisz? – chłopak ruszył się z miejsca i powolnym krokiem szedł w jej kierunku.

-  Nic szczególnego. – próbowała utrzymać poprzedni ton, jednak w jej głosie zabrzmiało przerażenie.

-   Czyżby?

     Wysoki nieznajomy stanął przed nią, patrząc na nią niezmiennie zimnym wzrokiem. Spojrzał na ręce dziewczyny, która trzymała stary tom Mitycznych Kreatur. Zabrał go do ręki, przejrzał kilka stron i stwierdził:

-  Szukaj dalej. Tutaj niczego nie znajdziesz.

       Chłopak skierował się kilka kroków w bok i sięgnął wysoko po cieniutką, czarną książeczkę, schowaną gdzieś pomiędzy tomiskami. Jakby nigdy nic wczytywał się w tekst. Zdawać się mogło, że zapomniał o obecności dziewczyny, która nie wiedząc co zrobić, przyglądała się nieznajomej osobie.

-  Czego chcesz? – spytała przerażonym tonem, udając opanowaną.

-   Chcę Ci jedynie pomóc. – na kamiennej twarzy chłopaka pojawił się lekki uśmiech.

-  J-jak to? Mi? Pomóc?

       Nie uzyskała odpowiedzi. Stali w ciszy, przerywanej szelestem stron. Chłopak nadal wpatrywał się w tekst, śledząc go jakby nie chciał ominąć ani jednego słowa.

-   Czy przytrafiają Ci się ostatnio dziwne przypadki, Diam? – spytał, przerywając ciszę.

       Milczenie dziewczyny było bardzo wymowne. Nie czekając na odpowiedź, nieznajomy zaśmiał się pod nosem i wyciągnął z kieszeni małą, złożoną karteczkę i wsunął ją między strony. Zamknął czarny tomik i odłożył na rząd książek, stojących obok. Widząc zdezorientowaną minę Diam, pochylił się nad nią i kładąc ręce na jej ramionach, powiedział:

- Powiem Ci jedno. Czeka Cię bardzo trudne zadanie. Jest Ci powierzone od długiego czasu, choć nie jesteś tego świadoma. Niedługo dowiesz się czegoś więcej, jednak jak na razie mogę Ci tylko powiedzieć, że-

       Jego odpowiedź przerwało przenikliwe wycie, dobiegające z zewnątrz biblioteki. Przerażenie dziewczyny osiągnęło punkt krytyczny, a jej ciało przebiegł niezmienny dreszcz, sięgający po czubka głowy po same palce u nóg. Z niewiadomego powodu, chłopak ruszył z miejsca i pobiegł między regałami. Niewyjaśniona sprawa spowodowała, że Diam ruszyła za nim. Po drodze zdążyła dorwać cienką książeczkę, którą pozostawił. Biegli tą samą drogą, którą tutaj dotarła. Tylne wyjście było już całkiem niedaleko. Wystarczyło przecisnąć się wśród starych, zakurzonych tomów, by postawić krok na zewnątrz.

       Gdyby nie drugie wycie, które zdawało się być jeszcze głośniejsze i bardziej zawodzące niż poprzednie. Dziewczyna przystanęła w miejscu. Nie umiała biec dalej. Wszystko stało się mniej wyraźne, obraz przed jej oczami rozmył się. Zdążyła jedynie zauważyć, że jasnowłosy chłopak wybiegł poza budynek. Gdy wróciła do siebie, ruszyła w kierunku wyjścia.

       Nikogo nie było. Ani nieznajomego, ani wilka. Nikogo.

       Rozglądając się, nie dostrzegła niczego. Pozostał jedynie ślepy zaułek i jasna lampa o świetle padającym na grząską ziemię, która była dziwnie zniekształcona…

       Diam pochyliła się nieco i idąc przed siebie przyglądała się śladom. Dostrzegła widoczne odciski ciężkich butów chłopaka, które robiły się coraz dalsze od siebie, w większych odstępach do momentu, kiedy z niewiadomego powodu się urywały. A tuż za nimi rozciągało się pasmo… wilczych śladów.

       Nie mogła uwierzyć temu, co zobaczyła. Kawałek dalej do jednych śladów dołączyły drugie. Zwierzęta biegły obok siebie, zostawiając wyraźne odciski masywnych łap. Wszystko kończyło się z momentem, gdzie zaczynała się brukowana ścieżka.

       Co tak w zasadzie się stało?

       Nie umiała sobie odpowiedzieć na to pytanie, choć bardzo chciała. Nieposkromiona żądza rozwiązania tej zagadki pociągnęła ją w kierunku, z którego przybyła. Mrok nocy zwiastował kolejne, kryminalne wydarzenia tego miasta. Ulice były puste, bez oznak życia. Jakby na te kilka nocnych godzin coś wysysało całą energię życiową Himikawy. Pragnęła jak najszybciej wrócić do domu. Zdyszana biegła, nie zwracając uwagi na nic. Kompletnie na nic.

 

Już mi nie uciekniesz…

       Mroczny, głęboki głos otoczył ją ze wszystkich stron. Zamarła w bezruchu. Poczuła to samo uczucie utraty panowania nad swoim ciałem, co kilka godzin wcześniej. Cały jej organizm nie chciał się jej poddać. Wewnętrznie zamknięta w samej sobie jak w ciasnej klatce, miotała się bezradnie. Bez rezultatu.

Jesteś moja, tylko moja, nigdzie nie uciekniesz…

       Strach kotłował się w myślach dziewczyny, a jej serce łomotało z przerażenia. Słony pot pojawił się na czole. Skamieniała Diam nie umiała wydobyć z siebie nawet najmniejszego jęku. W całkowitym obezwładnieniu poczuła, że ktoś stanął za jej plecami.

-  Nie masz prawa uciec. Już nie.

       Poczuła na swojej szyi delikatny dotyk lodowatych dłoni. Zaciskały się coraz mocniej, odbierając jej oddech. Szarpała się, rzucała, walczyła. Jednak jej ciało było nadal nieruchome i nie reagowało na impulsowe wezwania dziewczyny. Brakowało jej tchu. Płuca domagały się więcej, jednak nie mogły tego otrzymać. Wdech sprawiał ból a ucisk z sekundy na sekundę nasilał się. Czuła, że nie jest w stanie niczego zrobić. Czarna kreatura, której długi płaszcz opadał na ramiona dziewczyny wbijała paznokcie w delikatną skórę, drażniąc gardło i sprawiając niemiłosierny ból. Świat robił się coraz mniej wyraźny, oddech zanikł a ciało dziewczyny zrobiło się wiotkie.

       Nastała ciemność.