I. Otchłań myśli.

 Piękny, spokojny ranek w Himikawie to rzadkość. Małe miasteczko pełne dziwnych ludzi i specyficznych zdarzeń niezbyt często miewało w swojej historii tego typu poranki. Jego historia była nieco inna niż wszelkie historie innych miast. Mogło się to wydawać dziwne, ale takim nie było. Zwykle wraz z pianiem koguta i pierwszą, poranną kawą można było usłyszeć krzyki, dobiegające z podwórka. Tu ktoś został napadnięty, tam kogoś porwano z ulicy, siam jakaś bójka a owam już ktoś nie żyje. Standard. W tym mieście nikt już nie zwracał już uwagi na te wszystkie przypadki. Stało się to codziennością. Dziwnym trafem każdy z tych przypadków miał miejsce z samego rana. Kończyły się one zwykle wraz z pierwszymi promieniami słońca, kiedy 'normalni' ludzie zaczynają swój dzień. Nikt nie zadawał zbędnych pytań. Życie trwało. Nietypowe poranki zakodowały się w ludzkiej psychice jako zwyczajne, powszechne. W takim razie obecny do takich stanowczo nie należał.

            Od najwcześniejszych godzin porannych można było odczuć, że dzisiejszy dzień będzie inny. Całkowicie inny. Nawet drzewa zdawały się to wiedzieć i uniosły wysoko swoje gałęzie, delektując się ostatnimi gorącymi promieniami słońca. Ptaki, które zwykle przemierzały to miasto nie zatrzymując się ani na chwilę, tym razem osiadły na kilku przewodach i głośno ćwierkały. Ich opowieści o przygodach, które przeżyły wpadały do małego pokoiku na poddaszu przez rozchylone w nocy okno. Roznosiły się wśród ciemnofioletowych ścian, zapełnionych przeróżnymi zdjęciami. Większość z nich stanowiły zdjęcia nieba o różnych porach dnia i nocy. Każdy rodzaj chmur z osobna miał osobny portret. Zajmowały większość przestrzeni. Wśród tego zbioru znalazły się jednak też inne zdjęcia, czy to uchwyconej natury, czy ciekawych zjawisk. Tworzyły ciekawą mozaikę, ukazując to, co najbardziej nietypowe.

Delikatne promienie słońca rozświetliły każdy kąt, zachodząc powoli na nieco odsłonięte ciało siedemnastoletniej dziewczyny. Koc, który ledwo co ją okrywał, podkreślał jej drobną budowę i delikatny zarys bioder. Różowawe wargi rozchylały się przy każdym oddechu, a dłonie ściskały mocno poduszkę, którą silnie do siebie przytulała.

Diam, bo takie właśnie nosiła imię, brana była zwykle za łagodną, słodką osóbkę. Miała w sobie coś na kształt uroku, który powodował, że szybko zostawała zaakceptowana w każdym gronie. Działała na nich w nietypowy sposób, rozsiewając wokół siebie ziarna nadziei. Nazywana była często Oazą Spokoju. Wiele osób po prostu lubiło z nią czasem porozmawiać, przez to, że potrafiła podzielić się z nimi swoim wewnętrznym opanowaniem. Nawet teraz wydawała się być nadzwyczajnie spokojna. Jednak ta z pozoru delikatna, porcelanowa osóbka miała swój własny, zamknięty świat, do którego nie wpuszczała nikogo. Kompletnie nikogo.

Niewzruszona dotąd powieka dziewczyny nieco zadrżała. Kiedy Diam powoli wracała na ziemię ze swojego wybujałego świata nocnych marzeń, przesunęła się na lewy bok. Niespodziewanie poczuła coś zimnego i mokrego. W ciągu sekundy podniosła się, otworzyła zaspane, błękitno-szare oczy i zobaczyła mokrą plamę, spowodowaną nocnym deszczem i stale niedomkniętym oknem.

- No tak. - pomyślała. - Wczorajsza burza... Burza?

W głowie dziewczyny pojawił się sen z ubiegłej nocy. Tyle, czy aby na pewno był to jedynie sen? Kompletny mętlik w jej głowie potęgowały pytania niewiadomego pochodzenia. Próbowała sobie przypomnieć co działo się kilka godzin temu, ale zapomniała o tym z chwilą, kiedy zegar wybił dziewiątą. Szybko zerwała się z łóżka i podbiegła do łazienki. Wracając do pokoju, podeszła do szafy i wyciągnęła swój ulubiony, niebieski mundurek szkolny. W pośpiechu rzuciła go na fotel i szybko spakowała książki. Chwilkę później stanęła przed dużym, stojącym na posrebrzanych nogach lustrem, obejmującym jej całą sylwetkę (co jakby nie patrzeć nie było trudne, metr pięćdziesiąt to nie tak wiele). Złapała szczotkę i zaczęła rozczesywać swoje dość długie, złotawe włosy, wśród których pojawiły się już miedziane i kasztanowe pasma, spowodowane późnym, letnim słońcem. Poprawiła niesforne kosmyki kilka razy, jednak nie chciały jej słuchać. Złapała je ręką i próbowała stworzyć z nich zgrabny kucyk. Cofnęła się kilka kroków żeby sięgnąć koszyczka pełnego różnych drobnych ozdób, stojącego na półce powyżej jej głowy. Kiedy już wyciągała rękę w górę, zrobiła jeszcze jeden krok w tył i niespodziewanie się potknęła. W ostatniej chwili złapała koszyk za wiklinowy uchwycik i upadła, ciągnąc go przy tym za sobą. Rozległo się głuche uderzenie i dźwięk rozsypujących się wszędzie kolorowych drobiażdżków. Skulona, podniosła się powoli i pocierając obolałe biodro zerknęła na coś, co stanęło jej na drodze. Zobaczyła swój aparat, leżący na ziemi. Znalazł się na nim też jej ulubiony naszyjnik z przywieszką w kształcie diamentu, który dostała osiem lat temu, na swoje dziewiąte urodziny. Nieświadomie przypatrywała się przedmiotom przez dłuższy czas.

Kilka sekund później znalazła się przy oknie. Po drodze zdążyła potknąć się o kolejne drobiazgi, które powędrowały po calutkiej podłodze. Wydarzenia ubiegłej nocy ponownie przewijały się w głowie dziewczyny, wywołując jeszcze większą lawinę pytań. Serce biło jej szybciej niż kiedykolwiek a oczy znów wpatrzone były w jeden jedyny punkt.

Niczego jednak nie dojrzała. Nawet otwieranie okna i wychylanie się nie pomogło. Szybko zabrała aparat by poszukać jakichkolwiek dowodów. Dowodów na to, że nie zwariowała. Przecież wyraźnie widziała iskry. Powalone drzewa. Przestrzeń. Gdzie to wszystko nagle zniknęło? I ten wilk. Myśli Diam pochłonięte były zadawaniem pytań, na które i tak nie potrafiłaby znaleźć dobrej odpowiedzi.

Aparat w niczym nie pomógł. Nie został w nim ani jeden ślad z minionej nocy. Ani jedno zdjęcie. Widocznie nie udało jej się uwiecznić niczego, co ucieszyłoby później jej artystyczne wnętrze. A tym bardziej załagodziło serię pytań. Nic.

Zegar kolejny raz wybijał godzinę. Tym razem dał znać, że to już dziesiąta. Zrezygnowana Diam porzuciła wszystko, co planowała. Zabrała szybko mundurek i schowała go ponownie do szafy. Wysypała książki z torby, a w zamian wrzuciła do niej aparat i szkicownik, towarzyszący jej na każdym kroku. Szybko zebrała większość rozrzuconych przedmiotów, wrzuciła je ponownie do koszyczka i postawiła na szafce. Ubrana w luźną bluzkę, ciemną, skórzaną kurteczkę i nieco wytarte już jeansy zbierała się do wyjścia. W ostatniej chwili dojrzała kątem oka naszyjnik, który stale leżał na podłodze. Zimny dreszcz przeszedł po jej plecach na myśl, że znów mogłaby zacząć go nosić.

Naszyjnik z diamentem stanowił dla niej symbol złych wspomnień. Nigdy nie była tego do końca pewna, jednak w jej pamięci stale znajdował się pewien moment. Dawne, stare wspomnienie sprzed wielu lat. Widoczne było jakby przez mgłę, niewyraźne i niepewne. Nigdy nie wiedziała z jakiego czasu pochodzi, kiedy powstało. Wróciło do niej dość niedawno, cztery lata temu. Zakorzeniło się w jej psychice tak mocno, że zdarzało jej się nawet dostawać ataków panicznego płaczu na myśl o tym wszystkim.

W głowie dostrzegała obraz kilku twarzy. Ciemne postacie wyłaniały się jakby prosto z ciemności i pochylały się nad nią, zamykając krąg. W tle słychać było niezwykle głośno ujadające psy i dziwne, przenikliwe dźwięki. Przeciągające się jęki, niemiłosierne krzyki. Błagalne prośby. I ogień. Dobrze pamiętała wysokie, czerwono-pomarańczowe płomienie, unoszące się wręcz do samego nieba, zasłoniętego przez amarantowe i bordowe chmury.

Nie, to był jedynie zły sen. Jestem tego pewna. - stale powtarzała sobie w myślach, kiedy tylko nieznośne wspomnienie wracało. Dziś z niewiadomych przyczyn działało na nią z podwójną siłą. Jakby miało jakiekolwiek znaczenie, akurat tego dnia. Akurat we wrześniu. Akurat w tym roku. W głębi duszy czuła jednak, że tam była. Że była świadkiem tych niespotykanych zdarzeń niczym z filmu grozy. Tylko pytanie... Jak?

Minęło trochę czasu, zanim Diam zebrała się do planowanego wyjścia. Nie miała tego w zwyczaju, ale dziś chciała zostawić wszystkie możliwe obowiązki i zrobić coś, co dawno planowała. Po pierwsze, chciała odwiedzić zaprzyjaźniony klub fantastyki, później skoczyć do pobliskiej księgarni. Powieści Melisy Maar już dawno przeczytała, i to nie raz. Steve Feasey, stojący na jej półkach również nie stanowił już dla niej fascynującego obiektu. Szukała czegoś nowego, świeżego.

'Wpadnij tam, gdzie zwykle. Będę czekać. Di.'

Wystukała szybko kilka słów na klawiaturze telefonu i wysłała wiadomość do swojej szkolnej przyjaciółki. Była dziś jedyną osobą, z którą tak naprawdę chciała pogadać. Wiedziała, że posiadanie w takim momencie zbyt trzeźwego umysłu nie jest dobrym znakiem. Była zbytnio opanowana. Może Lumena byłaby w stanie zmienić jej sposób myślenia. Patrzenie na wydarzenia ubiegłej nocy jak na coś normalnego nie było raczej zbyt dobrym wyjściem. Tego typu zdarzenie w tym mieście? Zgoda. Ale bez przesady.

Po drodze do drzwi wyjściowych, Diam zauważyła karteczkę przyczepioną do szafki z kluczami. 'Wrócę dziś późno, zjedz coś na mieście. Kocham Cię.'. Widocznie jej mama znów musiała zostać po godzinach w pracy. Co poradzić. Obie miały tylko siebie na tym świecie. Żyły w swojego rodzaju symbiozie: mama opiekowała się dziewczyną jak mogła najlepiej, za co dziewczyna odwdzięczała jej się najróżniejszymi opowieściami ze wszystkich stron świata. Spędzając sporo czasu na mieście, słyszała co nieco. Po chwili zastanowienia, wyciągnęła z torby swój ulubiony, czarny ołówek i szybko dopisała: 'Nie czekaj na mnie, będę jeszcze później. Ja również.'. Ubrała wygodne trampki i zamknęła za sobą drzwi, decydując się na spacer.

O dziwo Himikawa nie była dziś zbytnio zatłoczona. Zwykle kręci się po niej masa podróżnych, turystów, dziwnych przybyszów. Przyciągani są przez tą samą różnorodność, którą sami tworzą. Ta kompletna wielobarwność jest czymś równie normalnym co nietypowe przypadki tego miasta. Spotkać tu można każdego, od ulicznych grajków i przyjezdnych komików przez wszystkie możliwe subkultury aż do najbardziej wyjątkowych charakterów i osobowości jakie widział świat. Było to dużym plusem miasta, w którym nie trzeba było chować swojej inności, ale stanowiło również jego największe niebezpieczeństwo. Przez panującą tu od lat wielobarwność 'zwykli' ludzie zaczęli się buntować. Osoby, które nie miały nigdy w sobie wyjątkowo wiele akceptacji, zaczynały powoli działać. Ich chęć posiadania władzy nad wszystkim, co obce i wyniszczenia tego w zarodku stała się bronią. Wpoili sobie, że są lepsi. Że reszta to jedynie ścierwo, które jest produktem ubocznym tworzenia świata. Postrzegali 'inność' jako chorobę. Jako zboczenie. Poczuli się wybawcami świata, których dążenia miały uzdrowić ludność.

Dlatego społeczność tego małego miasteczka była różnorodna, ale uporządkowana. Nikt nie wychodził ponad szereg, nie próbował dowodzić. Tego typu jednostki były momentalnie unicestwiane. Może to brzmi zbyt oschle i bezwzględnie, jednak mieszkańcy nazywają to po prostu Odwróconym Łańcuchem Pokarmowym. Najlepsi i najsilniejsi byli zjadani przez najgorszych, mających się za najlepszych powodując, że najlepsi zaczynali czuć się najgorsi. A co najlepsze, nigdy jeszcze nie zdarzyło się, żeby schemat OŁPów zawiódł. Czy to dobre? Kto wie. Ludzka konsumpcja dawała dobre skutki. Zawsze to samo. Za każdym razem. Więc po co się rozdrabniać. Nie?

Droga, którą się kierowała była stosunkowo prosta. ‘Dwa w lewo, dwa w prawo i w dół’ – zwykle właśnie tak opisywała swoim znajomym sposób dotarcia do miejsca, gdzie znajdowała odrobinę spokoju. Wąskie, kręte uliczki miasteczka wydawały się nieco niebezpieczne, jednak było to czyste złudzenie. Fakt faktem, o późnych godzinach wieczornych umiały pobudzić wyobraźnię i czasem nawet przysporzyć o zawał. Kwestia przyzwyczajenia.

Spokojny i rytmiczny chód, któremu towarzyszyła muzyka azjatyckiej grupy lecącą w słuchawkach prowadził Diam do jej celu. Akurat miała okazję przejść obok kilku sklepów, które bardzo lubiła. Jeden z nich to mały sklepik muzyczny. Przystanęła obok niego na chwilkę i przytknęła nosek do szyby. W środku panował półmrok, jednak dziewczyna znała sklep na pamięć. Postanowiła przy najbliższej okazji odwiedzić sklepik i przejrzeć nowości w sprzęcie i gadżetach. Obok znajdował się sklep pełen kolorowych bibelotów. Trochę dalej mała galeryjka z wyrobami ręcznymi, stary antykwariat i zegarmistrz. Jednym z ulubionych zajęć Diam było przyglądanie się sklepowym wystawom. Każdy, nawet najmniejszy drobiazg cieszył jej oko i uspokajał wnętrze. Zadowolona, kroczyła do celu w rytm muzyki.

Kilka uliczek dalej z ziemi wyrastała wysoka budowla, przykuwająca spojrzenia przechodniów malowniczym ubarwieniem ścian. Potężny, szeroki budynek był siedzibą wielu instytucji. Znajdowały się w nim głównie biura i sale, przeznaczone na większe spotkania. Kręciła się tu zawsze masa ludzi, bardziej czy mniej ważnych. Dzięki temu tłumowi można było niepostrzeżenie skręcić w uliczkę obok budowli. Znajdowały się tam schody do piwnicy tego ogromnego budynku. Nikt nigdy jednak z niej nie korzystał, dlatego tamto miejsce upodobała sobie grupka miejscowych fanatyków fantastyki. Najdziwniejsi z najlepszych i najlepsi z najdziwniejszych. Nazywała ich pieszczotliwie 'Świrusami'. Otwierając nieśmiało drzwi, weszła do środka. Przeszła niepostrzeżenie przez pierwszy pokój. W sumie, jakby nie spojrzeć, najzwyklejsze pomieszczenie. Na ścianach wisiało kilka półek, a pod nimi stała szafka na buty. Członkowie grupki zostawiali tutaj swoje rzeczy. Kilka kroków dalej, za rozchylonymi drzwiami znajdował się pokój spotkań. Z jego środka dobiegły ją niespodziewane krzyki. Zajrzała do środka, nadal niewidzialna dla wszystkich.

- Trey! Przestań! Skończ! - wykrzykiwał jakiś nieznany jej chłopak o rudej czuprynie.

- Ale o co Ci chodzi, co? Przecież wygrałem! - usłyszała pełen zadowolenia głos swojego dobrego przyjaciela, dobiegający z sąsiedniego pomieszczenia.

- Nie! Nie zgadzam się, to oszustwo!

- Zrozum, jestem lepszy. Pogódź się z tym wreszcie.

- Tak, to prawda, pogódź się z tym. - dopowiedziała Diam, opierając się o futrynę otwartych drzwi.

Wzrok wszystkich zgromadzonych padł na niziutkiego przybysza, podchodzącego do Treya i burzącego jego brązową czuprynę. W powietrzu rozniosło się kilka miłych chichotów. Chłopak szybko wstał i przytulił ją, sadzając dziewczynę na własnym krześle. Diam rozejrzała się po twarzach zgromadzonych.

W małym pokoju, oświetlonym przez kilka neonówek znajdowało się jakieś pięć osób. Cztery z nich znała z widzenia, mniej więcej kojarzyła ich twarze. Akurat Treya znała najlepiej, trochę czasu ich już łączyło. Poznali się przypadkiem, sama nie pamiętała do końca kiedy. Wiedziała tylko, że jest dla niej jak brat, a nawet momentami jak syn. Strasznie lubiła mu matkować, droczyli się na każdym kroku. Ten dwa lata młodszym od niej, za to o głowę wyższy zielonooki szatyn był jednym z powodów, dzięki którym udawało jej się funkcjonować w tym mrocznym miasteczku. Dodawał jej nadziei na to, że ktokolwiek potrafi ją zrozumieć. Tak, jak jej szkolna grupka znajomych, a wśród nich Lumena, Linkin i Przem. Ta trójka osób całkowicie wyróżniała się na tle innych ludzi. Byli ponad OŁPem, mieli całkowicie swoje zasady. Nie zostali  jednak strawieni przez społeczeństwo.

Podziwiała ich wszystkich za to, jacy są. Kochała jak najbliższą rodzinę, dlatego jak najczęściej wychodziła z domu, żeby spędzić z nimi czas. Potrafiła przy nich odpłynąć myślami gdziekolwiek chciała. Czuła się potrzebna. Co było dla niej ważne. Naprawdę ważne.

- W co gracie tym razem? - spytała, zerkając kątem oka na rudawego nieznajomego.

- „Srebrne Mgły”. Najnowsze znalezisko zgrupowania. - odparł Trey, opierając się łokciem na jej ramieniu.

Zerknęła na niego, po czym wróciła wzrokiem na ogromną, czarną planszę. Pierwsze, co rzuciło jej się w oczy, to wyjątkowa precyzja w detalach. Najmniejszy, srebrny szczegół dużej, prostokątnej planszy o wydzielonym szlaku dla graczy był idealnie wkomponowany w granatowe tło, przechodzące do środka w czarny, mroczny las. Na środku owego lasu znajdował się stosik kart. Każda z nich miała na sobie unikalne wzory, odmienne ubarwienie, wyróżniała się wśród innych. Karty stały sobie na wyznaczonym miejscu, a wkoło nich rozciągało się owo pasmo lasu. Gdyby przyjrzeć się nieco bardziej, dałoby się zauważyć ciekawe kształty wśród ciemnych drzew. Cała plansza pokryta była cienką warstwą mgły, która zdawała się unosić nad blatem i owijać palce graczy niczym pajęcza nić. Srebrzyste odcienie i granatowe chmury tworzyły atmosferę tajemnicy. To wszystko zdawała się jej dziwnie znajome.

- Brzmi obiecująco. – rzuciła, wpatrzona ciekawskim wzrokiem w pola na planszy. - O czym to?

- Walka sił ciemności z nieoswojoną masą Ludzi Cienia i Mgły. Wiesz. Demony. Wilkołaki. Luminosy. Strzygi. Wszystko, czego dusza zapragnie.

- Luminosy? - spytała zaciekawiona, nie słysząc o tym nigdy wcześniej.

- Wilkołaki, które zachowują ludzkie zmysły podczas każdej przemiany. Poza tym, ich transformacje nie zachodzą tylko podczas pełni. Przypominają bardziej zwykłe wilki. Nie są aż tak potężne w rozmiarach, poruszają się normalnie i nie widać w nich niczego specjalnie dziwnego. Niezbyt wiadomo jakie są. Jedynie pewne legendy, pochodzące z mroźnych terenów Islandii wspominają cokolwiek o tych stworzeniach.

Jeszcze bardziej zaciekawiona, zerknęła ponownie na grę i nachylonych nad nią graczy. Im dłużej przyglądała się planszy, tym bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że delikatna, puszysta mgła jest całkowicie prawdziwa i oblewa coraz bardziej wnętrze zaciemnionego pomieszczenia. Miała nawet wrażenie, że słyszy szum lasu, a nawet dostrzega cienie dziwnych istot, przechadzających się wśród mrocznych drzew. Wszystko wprowadziło ją w nietypowe zdziwienie, napełniło niepokojem a jednocześnie intrygowało do tego stopnia, że miała ochotę wyciągnąć rękę i dać się wciągnąć w nowy, nieznany i fascynujący świat…

- Diam? Wszystko w porządku? – usłyszała głos, dochodzący jakby z nieco innego wymiaru.

Kiedy doszła do siebie, zauważyła, że z niewiadomego powodu podniosła się nieznacznie na krześle i wyciągnęła rękę w kierunku planszy. Po chwili, kiedy odzyskała zmysły złapała wyciągniętą rękę drugą dłonią i przyciągnęła do siebie, robiąc przy tym dziwny gest. Wszyscy wokół wpatrywali się w nią z nieokreślonymi wyrazami twarzy. Dziewczyna kompletnie nie mogła zebrać myśli. Kolejny raz odczuła na plecach zimny, wręcz lodowaty dreszcz, który zjeżył włosy na jej rękach. Szybko potarła przedramię dłonią i spuściła głowę. W ciągu tych kilku sekund, które zdawały się trwać zbyt długo, kolejny raz przywdziała maskę o nazwie ‘Dobry Nastrój’ i zadowolona, z szerokim uśmiechem na twarzy rzuciła:

- To jak? Gramy dalej?

Dezorientacja grupy została załagodzona. Nikogo już nie obchodziło zachowanie Diam sprzed chwili. Przywykli do jej specyficznych momentów, które często miewała. To nie był pierwszy raz, kiedy zdarzyło jej się zrobić coś, co normalny człowiek uznałby za całkowicie idiotyczne bądź poza ludzkimi normami. Tym razem jednak nie wynikało to z jej charakteru i sposobu bycia. Było to coś znacznie, znacznie bardziej złożonego i niepojętego dla niej samej.

Odczuła potrzebę wyjścia. Czuła się tu zagubiona jak nigdy wcześniej. Nigdy. Miejsce, które było dla niej drugim domem w ciągu kilku sekund stało się jak obce. Bała się. Nie chciała tu zostać ani chwili dłużej. W głębi duszy czuła, że powinna jak najszybciej zostawić swoich przyjaciół.

Kiedy gra się rozkręciła, dziewczyna niepostrzeżenie wstała. Przeszła do pokoju obok i zrobiła kilka kroków w kierunku wyjścia, póki nie usłyszała głosu za swoimi plecami.

- Już wychodzisz? – spytał Trey, stając za nią.

- Wiesz, chyba nienajlepiej się czuję. Poza tym, umówiłam się z Lu. Znasz ją, nie lubi zbyt długo czekać. – zaśmiała się cicho, spuszczając głowę.

- Diam?

- Słucham? – dodała zdziwiona, niepewnie na niego spoglądając.

- Czy wszystko w porządku? – powtórzył wcześniejsze pytanie z wyraźną obawą w głosie.

- Tak, tak. Tak… - odwróciła się do niego bokiem nie chcąc, żeby wyczytał cokolwiek z jej dziwnie szarych oczu.

- Nie odwracaj się. I tak widziałem. Twoje oczy. Znów się zmieniają, co?

- Nic nie poradzę.

- Coś się stanie, prawda?

- O ile już nie zaczęło…

Otworzyła drzwi, zostawiając swojego przyjaciela z nierozszyfrowanym wyrazem twarzy, patrzącego  za nią skupionym wzrokiem. Wytrwale śledził ją aż do momentu, kiedy zniknęła za najbliższym zakrętem.

Dobrze wiedziała, że tak uparta osoba jak on będzie się zastanawiać, martwić. Wewnętrznie rozdarta, czuła się winna. Nie chciała zostawiać go w takim momencie, w takim stanie. Silnie przygryzła dolną wargę, odrzucając od siebie wszystkie zbędne emocje. Będzie musiała mu wszystko wyjaśnić, wcześniej czy później. Tylko, co miała mu powiedzieć? Coś w stylu 'Wiesz, Trey? Chyba miałam dziwny sen, który nie był snem. Trafiłam w sam środek świata jak z fantastycznych książek. Tak, wiem. Oszalałam, prawda?'

...nie. Stanowcze nie dla tego pomysłu. Nie uwierzyłby jej. Za nic w świecie. Dlatego najpierw  wolała porozmawiać z kimś, kto był o dziwo nieco bardziej odporny na nietypowe zjawiska i przedziwne historie niż sami fantaści.

Zmierzała dalej, długim, prostym deptakiem w kierunku małego ryneczku. Kręciło się tu całkiem sporo przeróżnych osób, tłum robił się z sekundy na sekundę coraz bardziej gęsty. Każdy z osobna gdzieś się spieszył, gnał, zmierzał. Jak ona teraz. W lukach między ludzkimi nogami wędrowały grupki kawek i wron, szukających resztek ludzkiego pokarmu wśród bruku. Przeskakując z nogi na nogę, uciekały akurat przed przebiegającym dzieciakiem, trzymającym na smyczy głośno szczekającego psa. Gwar rozmów roznosił się w powietrzu. Akompaniował mu zapach świeżo pieczonych bułeczek z jagodami, sprzedawanych na pobliskim straganie. Miasto tętniło życiem.

Dziewczyna w ciągu kilku chwil wmieszała się w tłum, wpadając w jego rytm. Powoli kierowała się w kierunku umówionego miejsca, znajdującego się nad biblioteką, którą miała zamiar odwiedzić. Minęła kolorowe stanowiska z masą drobnej, ręcznie robionej biżuterii, stoiska z owocami oraz kwiatami. Słodki zapach i widok świeżych kwiatów działał na nią kojąco. Mijała również kilku ulicznych grajków, których przyjemną i lekką muzykę słyszała już tu nie raz. Przystanęła na kilka chwil, by nieco lepiej przyjrzeć się muzykom. W zasadzie, była jedyną osobą, która poświęciła im choć kilka sekund. W głębi zastanawiała się co ich sprowadza na ulicę. Czy była to jedynie chęć drobnego zarobku? Kto wie. Pozostawiła rozmyślanie i postanowiła ruszyć.

Jednak zanim zdążyła zrobić krok do przodu, zamarła. Poczuła, jakby jej nogi wrosły w ziemię. Zrobienie choćby milimetrowego ruchu sprawiało jej ogromny trud. Każdy palec z osobna odmówił posłuszeństwa. Jakby ktoś nagle odciął jej dostęp do decydowania o własnych ruchach. Jakby stała się więźniem we własnym ciele. Kompletnie zagubiona w tym, co się dzieje, starała się chociaż odwrócić głowę. Ogarnęła ją panika, nie będąca nawet możliwa do opisania, a serce z przerażenia podeszło do gardła. Czujnie obserwując otoczenie, dojrzała kątem oka, że tłum jakby nieco się przerzedził. Rozstąpił. Wszystkie ptaki wzbiły się równo w powietrze, wzbudzając skrzydłami lekkie podmuchy, smagające po delikatnej, białej cerze dziewczyny. Czarne wachlarze piór stworzyły dziwne złudzenie. Przez dłuższy czas Diam zdawało się, że dostrzegła rozmazaną, ciemną sylwetkę. Czarna, rozmazana plama tworzyła obraz wysokiego chłopaka, zwróconego w jej stronę. Kolejny raz poczuła ten niezmienny dreszcz a tym samym paniczny strach. Oddech niemiłosiernie przyspieszył a serce zdawało się bić własnym, nieznanym jej dotąd rytmem. Myśli opanowała bezradność. Jakby ktoś umyślnie ją spętał, niczym dziką zwierzynę. Zdobycz. Narastająca panika i chęć ucieczki wzmagały się tym bardziej, im bardziej próbowała się ruszyć i im bardziej uświadamiała sobie, że nie jest w stanie nic zrobić. Kompletnie nic.

Minęło trochę dobrego czasu zanim udało jej się odwrócić głowę w kierunku, w którym chciała. Przerażenie narastało. Nie była ostatecznie zdecydowana czy chce zrobić to, co robi. Jednak była pewna tego, że zobaczy coś, co może być ciekawym elementem zawiodła się. Po czarnej postaci nie został nawet ślad. Jasne oczy Diam przez długi czas wpatrywały się w pustkę, opuszczoną już dawno przez chmarę czarnego ptactwa. Spróbowała poruszyć nogą. Udało się. Odzyskała panowanie nad własnym ciałem. Próbując ruszyć przed siebie, czuła się jakby pierwszy raz w życiu robiła krok wprzód. Jakby dopiero co uczyła się chodzić. Kiedy postawiła pierwszy pewny krok, rozejrzała się jeszcze raz.

Świat wokół się nie zmienił. Wszystko pozostało takim, jakim było. Uliczni grajkowie nadal umilali czas przechodniom, którzy byli zbyt zajęci własnym życiem, żeby przejmować się innymi. Każdy z osobna zajęty był sobą samym. Swoim osobistym, małym światkiem w tym ogromnym, przerażającym świecie. 

Świat wokół się nie zmienił.

Za to jej osobisty?

Całkowicie.